Philosophical system of Gita.

The philosophical system of Gita, its arrangement of truth, is not that part of its teaching which is the most vital, profound, eternally durable; but most of the material of which the system is composed, the principal ideas suggestive and penetrating which are woven into its complex harmony, are eternally valuable and valid; for they are not merely the luminous ideas or striking speculations of a philosophic intellect, but rather enduring truths of spiritual experience, verifiable facts of our highest psychological possibilities which no attempt to read deeply the mystery of existence can afford to neglect. Whatever the system may be, it is not, as the commentators strive to make it, framed or intended to support any exclusive school of philosophical thought or to put forward predominantly the claim of any one form of Yoga. The language of the Gita, the structure of thought, the combination and balancing of ideas neither to the temper of a sectarian teacher nor to the spirit of a rigorous analytical dialectics cutting off one angle of truth to exclude all others; but rather there is a wide, undulating, encircling mind and a rich synthetic experience. This is one of those great creation of the more intensive, exclusive movements of knowledge and religious realisation that follow out with an absolute concentration one clue, one path to its extreme issues. It does not cleave asunder, but reconciles and unifies.

The thought of the Gita is not pure monism although it sees in one unchanging, pure, eternal Self the foundation of all cosmic existence, nor Mayavada although it speaks of the Maya of the three modes of Prakriti omnipresent in the created world; nor is it qualified Monism although it places in the One his eternal supreme Prakriti manifested in the form of the Jiva and lays most stress on dwelling in God rather than dissolution as the supreme state of spiritual consciousness; nor is it Sankhya although it explains the created world by the double principle of Purusha and Prakriti; nor is it Vaishnava theism although it presents to us Krishna, who is the Avatara Vishnu according to the Puranas, as the supreme Deity and allows no essential difference nor any actual superiority of the status of the indefinable relationless Brahman over that of this Lord of beings who is the Master of the universe and the Friend of all creatures. Like the earlier spiritual synthesis of the Upanishads this later synthesis at once spiritual and intellectual avoids naturally every such rigid determination as world injure its universal comprehensiveness. Its aim is precisely the opposite to that of the polemist commentators who found this Scripture established as one of the three highest Vedantic authorities and attempted to turn it into a weapon of offence and defence against other schools and systems. The Gita is not a weapon for dialectical warfare; it is a gate opening on the whole world of spiritual truth and experience and the view it gives us embrace all the provinces of that supreme region.  It maps out but it does not cut up or build walls or hedges to confine our vision.

From Aurbindo luctures.

Human births and Indian Philosophy.

“It is said in all the Sastras that of Jiva’s eighty-four lakhs of births the human birth is the most fruitful. In no other birth can Jiva acquire knowledge of the truth. Human birth is the stepping-stone to the path of liberation. But rare are the meritorious who come by it”

“ O Daughter of the mountain, Jivatma, which decreaseth not, passes through eighty-four lakhs of births as inorganic things, insects, birds, beast, and the like. And after that, O Supreme Devi, it attains that human body which is so difficult to acquire.” Devi Mahatmyam.

Jiva attains the position of the twice-born, having had thirty lakhs of births as inorganic things, nine lakhs of births as aqueous animals, ten lakhs of births as creeping animals, eleven lakhs of birth animals of the air, twenty-four lakhs of births as beasts, and four lakhs of births as human beings, having thus in all travelled through eighty-four lakhs of births. When Jiva attains the human body, it becomes lord of Dharma. It is again born and again dies. In this manner, controlled by the bonds of Karma, the Jiva takes birth from various sources, and dies eighty-four lakhs of times. By the command of Yama, Jiva goes to Brahmaloka. On its return from thence, it obtains the human body, which is so rarely obtained, and is able to secure from good Guru initiation in the mantra of Mahavidya and knowledge of the truth. Then alone does the Jiva gain the supreme liberation, and by the grace of Mahavidya has not to return of births as inorganic and organic things, beasts, birds, insects, flies, and the like, the Jiva enjoys longevity according to its Karma. Some live one hundred years, some a thousand, some a lakh, some even more, and some live crores and crores of years. It passes my understanding that Sastra can be your authority for the notion that all Jivaa-past, present, and future- of this enormous cycle will attain the highest Samadhi, owing to the simple circumstance that an age has come to an end,  and this in spite of the fact that their Karma is of all forms fulfilled, unfulfilled, and partly fulfilled, and partly unfulfilled, worked out and unworked out, partly worked and partly unworked out.

But you, may, as a last resort, say:” I do not believe in eighty four lakhs of birth.” But it does not become you to say this either; for the very authority and reasoning upon which you accept the four ages spoken of in the Sastras are the same as that on which you are bound to accept the statement as to eighty-four lakhs of births.Both are conclusions of Sastra. Who will believe the man who accepts one part of the Sastra and judges the other mistaken? Who thinks the right half of a man’s body to be conscious and the left unconscious? Let me put you a plain question. Why you should not believe? What is cause of your unbelief? You will say, the number eighty-four lakhs. But I reply that very number which is the cause of your unbelief is the ground of my firm faith. Who are you to say that, because these eight-four lakhs of births are unseen by you and me, that what is unseen does not exist? The most you can say is that you do not know whether they exist or not. For the same reason, that I cannot say that it exist, because I have not seen it, you cannot say that it does not exist because you have not seen it. If it is non-existent because I have not seen it, then the world does not exist for the blind man. The blind man, moreover, does not see himself. It matters not if he does not exist. But I ask, who is it that affirms the negative? He who is himself non-existent cannot affirm or deny anything.  

At the time of the happening of that cause which gives fatherhood to man and motherhood to woman, the child exists in the atoms of semen and blood. He doesn't see that incident. Why do you, then, without visual evidence on your part and on the faith of others words believe that those who are called your father and mother are such? May be on principle you wilk object and say that you do not believe in that also. On rare occasions a real cause may exist for this unbelief. But, being a man,can you boldly assert it?. Are we to suppose that every father and mother in the world is subject to such a doubt?. Such a statement, even if one were able to make it, would be nothing but the raving of a madman. I have no objection to your doubting the eighty-four lakhs of births. But I say in that case let it be strictly a doubt. Do not bring it under the category of things certain. For the doubt is whether the eighty four lakhs of births exist or not, and no doubt can exist without knowledge of either exiatence or non-existence. There can never be a doubt about the existence of that which you know to be non-existent. It does not exist. This is not a doubt, but a certainty. This is why I said that, should you be doubtful, say that you do not know whether the eighty-four lakhs of births exist or not. To arrive at once at conclusion that they do not exist because it is doubtful whether they do exist is but a shocking manifestation of ignorance. In our discussion upon reincarnation we will set ourselves to dispel this doubt. Here we shall say this much- that when the number of eight-four lakhs is definitely given, it would be wise to believe in it. Of him who does not admit the fact of reincarnation in any manner, whether partly or incompletely, directly or indirectly.  I ask: “ Are the eighty-four lakhs of births mentioned in the religious book of any other religious community of any country of which we know the history?” Can either the philosophy of Carvaka, or the Koran or bible, proclaim boldly that the Jiva takes eighty-four lakhs of births? Whose sight can stretch to the extremity of the universe, so as to be able to penetrate through the molecules and atoms of the fourteen worlds- namely, Bhuh, Bhuvah, Svah, Mahah, Janah, Tapah, Satya, Atala, Vitala, Sutala, Talatala, Rasatala, Mahatala, and Patala, and thus gaining knowledge of the nature of every Jiva with grave solemnity affirm and say: “Jiva has eighty-four lakhs of births. True, true, true again- true, there is no doubt.”  Not to speak of pointing this out, how can one even boldly say that the number of births is eighty-four lakhs? The Jiva, through change of the curtain of memory in every birth, forgets its previous birth. Its memory is opened and closed. It is not, then, within its power of intelligence to say with certainty either by philosophy, science, perception, or inference, that the number of births eight-four lakhs. Only that Dharma and number of births is eighty-four lakhs. Only that Dharma and that Sastra can affirm this, which takes its birth in the heart whose substance is will of Her who is the infinite and eternal Intelligence, who dwells in the hearts of alk Ji as who are manifested with Her breath. Who can measure the extent of the births of Jiva but that Sastra which has emanated from the mouth of Anandamayi Herself, at whose feet this small world is but a plaything for Her eternal play? It is only Sastra which dances with joy at the sight of creation, preservation, and destruction taking place at every twinkling of the eye which can boldly assert that the number of births is eighty-four lakhs. If other Sastras be astounded, let them remain so. You and I have no need to faint away on hearing that. At present merely understand this much: that as he  who can count a thousand has surely known the mathematical sign for that number, so he who can assert the number of eight-four lakhs of births has surely seen them.

Source- Vedas and Aagama Tantras, Sir Jhon Woodroffe.

Tantra and Indian systems.

In the Yoga Sastra,  the philosophy of Patanjali,  it is said: "Siddhi is of five kind-namely,  acquired by birth,  drugs, Mantra, austerity and ecstasy.  Some are in possession of Siddhi from birth,  such as Kapila,  Prahlada,  Suka,  and others. Some get it by taking drugs, such as the Rsi Mandavya.  Some acquire it by constant Japa of the Mantra,  such as the successful Sashakas.  Others obtain it by dint of austerity,  such as Visvamitra and others.  Some attain to it by means of ecstasy(Samadhi),  and such are Yogis.

All these five forms of siddhi are results of practice in Yoga in former birth. In the present life they are simply revealed by the help of such causes as birth, drugs, Mantra, etc.  That form of Siddhi which comes from constant repetition of Mantras cannot be acquired without the help of Tantra,  the Mantrasastra.  Again,  according to the Tantra,  it is not the highest,  but the second form of Siddhi.

As to the Ayurveda,  every physician knows( as is also not unknown to Sadhakas that all forms of worship directed in connection with the saying of Mantra(Amantrana), over medicines,  preparation of metallic drugs of the ash of mercury, and other things,  as described in the Ayurveda,  follow process prescribed in the Tantra and employ Tantrik bijas, Mantra etc ( Indian medicine is greatly indebted to the Tantriks).  We are unable to openly quote all those Bijas,  Mantras etc. Competent inquirers will obtain a mass of evidence by going through this Sastra.

In Jyotisa it is said : "At inauspicious times,  such as unclean months,  the following acts should not be done: commencement of education,  piercing of the ear-lobes,  tonsure,  investiture with the sacred thread,  seeing the Anadi-Devata(Siva lingam),  examination,  enjoyment of ease,  purascarana(a rite in which mantras are repeated at prescribed manner of times), and initiation. Had not the Tantra Sastra been an ever-existing authority, how could puraskarana and diksha have been dealt with in it?

Necessity of the scipture.

The living together of many persons in one family is called Samsara ( The Samsara is the coming and going, the cycle of birth, action, death, and rebirth: the world in which all live who have not, by knowledge of the self-Atmajnana, and the extinction of the will to separate life, attained liberation-Moksha. Brahman is the root of the eternal Asvattha(fig) tree, with roots above and branches below) who in performance of his family duties, justly makes all members of the family the object of an equal care, and of both affection for all, yet punishment is properly awarded to him who strays from right path and thinks the Kartta is partial. This is household morality in man’s small kingdom, the houses. This morality, when applied to kingdom, is called statesmanship. In short, whenever equality is to be kept among a number of people living in union, the King must, as all admit make provision both for the contentment and punishment of his subjects. Whether these understanding it or not, the King must, if he would preserve the kingdom, take hold of this rod of statesmanship which is both stern and sweet. What Indian is there who, living in this portion of the Empire which is under the sole sovereignty of the present Queen Empress (Rajarajeswari) will deny this? You and I are each the King of a small family Kingdom. It is of such combined kingdoms that the Empress of India is to-day Rajarajeswari. Again She is the Rajarajesvari of the three worlds(The Triloka-Bhuh, the upper world-Bhuvah and the underworlds-Patala, whose kingdom is the countless millions of vast worlds. She is the Queen without a second of the kingdom of the universe, and Sastras is the name of her universe-controlling and unfailing will. You and I have not the capacity to understand the principles which govern the profound statecraft of the universe. You and I are in this more insignificant than the most insignificant, illiterate, and ignorant people. Our sole capacity is to obey her commands. They alone understand the world-play( The world is the play of the Brahman. As the Sutra says, Lokavattulila Kaivalyam) of Brahmamayi, who, by the mercy of Mahavidya and the grace of Brahma-Vidya, have been able to make their way through the mass of dualistic darkness thick with illusion, and have come to this world with the duty cast upon us of advancing only along that path which is marked by their footprints. As the courtiers of a royal court are not the authors, but merely the interpreters, of statecraft, so the truth-seeing Rsis are not the originators of the Sadhana Sastra(Sadhana is the means employed to attain an end; in this case the ultimate aim of Being. The Tantra is pre-eminently a practical Sadhana Sastra), but its rememberencers merely. It is not a Sastra marred by mistakes, errors, and deception. Bhgavan, the creator of all creatures and knower of all hearts, is its revealer. He in whom mistakes are mistaken, in whom error is erroneous, and in whom deception is itself deceived. Bhagavati, the supporter of the world is its hearer. Narada and other Rsis learnt the truth(Sastra) from Brahma and other Devas. Vasistha, Visvamitra, Gautama, and other Gurus learnt in their turn from the latter. It is these alone who are the courtiers of the royal court of the Empire of the Universe. You and I,  the subjects of this Empire of the universe, are merely the servants of  that statecraft in the form of Sastra which has been promulgated by them. They have had the privilege of being near the person of the king, and have thus had an opportunity of observing with their own eyes the principles which, even in the smallest matters, govern His action. They have, with bowed heads, admitted the uttering truths of Sastra. To look, then, askance at these truths, to attempt airily, without reaching the greatness or acquiring the knowledge of the Rsis to set them aside is just as if one were to try to blow away the Himalayas- an act which is ridiculous enough to make the intelligence laugh, the mad man dance, and which is likely to bring a violent death to the foolish Non-Arya( The Hindus are properly called Arya, and their country Aryavarta).

Shiva Sadhana(Dhayana) method.

Siva - Dhyana Mantra.(ശുക്ല യജുർവേദം )

എല്ലാ മന്ത്രത്തിനും എന്നപോലെ ഇവിടെയും ഋഷി, ഛന്ദസ്, ദേവത, അംഗന്യാസകാരണ്യസങ്ങൾ എന്ന ക്രമത്തിൽ വേണം പ്രാർത്ഥന cheyyan.

ഇവിടെ ഋഷി വാമദേവൻ ആണ്. ഋഷി മന്ത്രത്തെ ദര്ശിക്കുകയാണ്, സൃഷ്ടിക്കുകയല്ല. മന്ത്ര ചക്ഷുസ് കൊണ്ടോ, മാംസ ചക്ഷുസ് കൊണ്ടോ ദർശിക്കാം. ദർശനത്തിൽ അവർ മന്ത്രദേവതയെയാണ് ദർശിക്കുന്നത്. (വൈദികമായും ആഗമ ശാസ്ത്രപ്രകാരവും വാമദേവനാണ് ഋഷി )

വാമദേവ ഋഷി.

പംക്തി  ചാന്ദാ.

സദാശിവോ ദേവത.

ആസ്യശ്രീ പഞ്ചാക്ഷര മഹാമന്ത്രസ്യ, വാമദേവ ഋഷി, പംക്തി ചന്ദ, സദാശിവോ ദേവത, അഭിഷ്ട സിദ്ധ്യാർത്തേ ജലേ വിനിയോഗ.

എന്താണ് അഭ്യർത്ഥിക്കാനുള്ളത് അത് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തുടങ്ങാം.

അംഗന്യാസങ്ങൾ:-

Om Hram Hridayay Namah

Om Hrim Shirse Swaha

Om Hoom Shikhayai Vashat

Om Hraim Kavachay Hoom

Om Hraum Netra Trayay Vaushat

Om Hrah Astray Phat.

അല്ലെങ്കിൽ ഓം hram hrim hoom hraim hraum hrah എന്ന മാതിരിയിലും ആവാം

Kara nyasa
Om Sada shivaaya angushtabhyam nama
Nam Gangadharaya tharjaneebhyam nama
Mam mruthyunjayaya madhyamabhyam nama
Shim sollapanaya anamikabhyam nama
Vaam Pinaka panay kanishtikabhyam nama
Yam umapathaye Kara thala kara prushtabhyam nama

ക്രമം.

Om, greetings to Sadashiva for the thumb
Nam, Greetings to Gangadhara on the index finger
Bam, greetings to the conqueror about the death in the middle finger
Shim, greetings to the one who holds the iron rod for the annular
Vam, greetings to the one who holds the Pinaka for the little finger
Yam, greetings to the consort of Uma and the palm and back of the palm.

ॐ ध्याये नित्यं महेशं रजतगिरिनिभं चारुचन्द्रावतंसं
रत्नकल्पा  ज्वालान्गम्  परसु मृगवर भितिहस्तं प्रसन्नं
पद्मासीनं समन्तात स्म्रितंमरगन्यर व्यग्र्ह्रकृत्तं वसनं
विश्वद्यम् विश्वबीजम् निखिलभयःअरं पञ्चवक्रं त्रिनेत्रं

Om Dhyaye Nityam Mahesham rajatagirinibham
Charuchandraavatamsam

Atakapa jwaalaangam parasu mriga vara
bheetihastam prasannam

padmaasinam samantat smritammaraganyar
Vyaghrakrittim vaasanam

vishwaadyam vishwabeejam nikhilabhayaharam
anchavakram trinetram

ധ്യായെം നിത്യം മഹേശം രജതഗിരിനിഭം
ചാരുചന്ദ്രാവതംസം
രത്നകല്പ ജ്വാലങ്കം പരശു മ്രിഗ വര
ഭീതിഹസ്തം പ്രസന്നം
പദ്മാസിനാം സമന്തത് സ്മിതമമരഗണേയർ
വ്യഘ്രകൃതിം വസാനം
വിശ്വാധ്യം വിശ്വബീജം നിഖിലഭയഹരം
പഞ്ചവക്രം ത്രിനേത്രം.

മലയാളർത്തം
ഞാൻ നിത്യവും ധ്യാനിക്കുന്നു (മഹേശനെ)
വെള്ളികൊണ്ടുള്ള മാമല പോലെ
സുന്ദരിന്ദു രൂപനായ ചാരു ചാന്ദ്രവാദംശം പോലെ
ആ ശിവനെ ഞാനിതാ ധ്യാനിക്കുന്നു.
അദ്ധേഹത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾ ഉജ്വലങ്ങളായ രത്‌നങ്ങൾ പോലെ ശോഭിക്കുന്നു
പരശു, മൃഗം, വരാഭയങ്ങളായ ഹസ്‌തങ്ങൾ ഒക്കെയുള്ള പ്രസന്നനായ
പദ്മാസനയുക്തനായ, ദേവതകൾ വാഴ്ത്തി സ്തുതിക്കുന്ന
വ്യാഘ്രചര്മാമ്പരം ധരിച്ചിട്ടുള്ള
വിശ്വാധ്യനും വിശ്വവന്ധ്യനും സകല ഭയങ്ങളെയും ഹരിക്കുന്നവനും

പഞ്ചവക്‌ത്രത്തോട് കൂടിയവനുമായ, ത്രിനേത്രത്തോട് കൂടിയവനായ
ശിവ പെരുമാളെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു നിത്യവും(സാദാ,  സർവദാ)

ഇനി ശ്രദ്ധയോടെ ഷഡ്‌ക്ഷര മന്ത്രം -ഓം നമശിവായ,  ആദ്യത്തെ മൂന്ന് മുതൽ ആറു മാസം വരെ ശബ്ദത്തിലും പിന്നീട് മനസ്സിലും ചൊല്ലാം.  നിർത്താതെ, എന്നാൽ പതുക്കെ, അക്ഷരപ്പിശകില്ലാതെ, മന്ത്രത്തിലും മന്ത്ര മൂർത്തിയിലും മത്രം ശ്രദ്ധ നിർത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുക.

ഇരുത്തം ഒരേ പോസിലായിരിക്കണം, മാറ്റരുത്. കാലത്തു 4.30 മുതൽ 6 വരെയും വീകീട്ടു 6.30 മുതൽ 7.30 വരെയും രണ്ട് തവണ. മാധ്യമ ഭക്ഷണം..

ധ്യാനത്തിന് മുൻപ് കാലത്തു ബെസ്ത്രിക പ്രാണായാമവും, നാഡിശോധനയും. വീകീട്ടു 15 മിനിട്ട് നടത്തവും നാഡീശോധനയും നല്ലതാണ്.

മാംസാഹാരം ആവശ്യമുണ്ടാവില്ല.

പഠന രീതിയും ജീവിത കാഴ്ചപ്പാടും.

രണ്ടു തരം പഠന രീതികളാണ് ഉള്ളത്. ഒന്ന്‌  വൈകാരിക സാക്ഷരതയും മറ്റൊന്ന് വൈചാരിക സാക്ഷരതയും. രണ്ടും ഒന്നിച്ചു പോകേണ്ടതും, രണ്ടും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ധാരക ശക്തിയായി നില കൊള്ളേണ്ടതുമാണ്.

നിർഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ, നമ്മുടെ നാട് വൈകാരിക സാക്ഷരതയെ മാറ്റിവെച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. വ്ദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് നിന്നും വൈകാരിക സാക്ഷരത നൂറു ശതമാനം ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. വൈചാരിക സാക്ഷരതയ്ക്കു അമിത പ്രാധാന്യമുണ്ടായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചർച്ചകൾ, വാർത്താ അവലോകനങ്ങൾ എല്ലാം വൈചാരിക സാക്ഷരതയുടെ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കിന്നത്.

മനുഷ്യനന്റെ മനസ്സ്, അതിന്റെ നൈർമല്യം,ഉദാത്തങ്ങളായ അംശങ്ങൾ ഒക്കെ വൈകാരിക സാക്ഷരതയുടെ ഫലമാണ്. അവ സ്കൂളൂകളിൽ നിന്നല്ല കിട്ടുന്നത്.

ഒന്നാമത് കുട്ടികൾ നേരത്തെ സ്കൂളുകളിൽ എത്തുന്നു. വൈകാരിക സാക്ഷരത ലാഭകനുള്ള പ്രായത്തിൽ കുട്ടി വൈചാരിക തലങ്ങളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു.

ഒരു ആറു വയസ്സ് വരെയെങ്കിലും മാതൃത്വമുള്ള അമ്മയോടൊപ്പം വളരണം. അമ്മയിൽ നിന്നാണ് വൈകാരിക സാക്ഷരത കുട്ടിക്ക് കിട്ടുന്നത്. മാതൃത്വമുള്ള അമ്മ എന്നാൽ,  ധനത്തിന്ന്, ആടകൾക്കു ഒക്കെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന വേളകളിൽ അമ്മയിൽ നിന്ന്‌ മാതൃത്വം കൊഴിഞ്ഞു പോകും. അവിടെ കുട്ടി തനിക്കൊരു ശല്യമായി മാറും. അവിടെ കുട്ടിക്ക് അമ്മയും ശല്യമായി മാറും. സവർണ സമ്പന്ന വീടുകളിൽ, ബാഗും തോളിലിട്ട് സ്കൂളിൽ പോകാൻ വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണുന്നത്.

പഴയ കാലത്ത് സ്‌കൂളിലേക്ക് പോകാൻ മടി കാണിക്കുന്ന, അമ്മയെ പിരിയാൻ മടി കാണിക്കുന്ന കുട്ടിയെയാണ് നാം  കണ്ടത്. വീട്ടിൽ നിന്നു പിരിയാനാകാതെ വിഷമിക്കുന്ന കാഴ്ച!. അഞ്ചും  ആറും വയസ്സിൽ വളരെ വിഷമിച്ചാണ് കുട്ടി സ്കൂളിൽ പോയത്‌. ക്ലസ്സിലിരിക്കാൻ താത്പര്യമില്ലാത്ത കുട്ടി, നാലുമണിയുടെ ബെല്ലടിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടി, ബെല്ലടിച്ചാൽ ഒറ്റ ഓട്ടത്തിൽ വീട്ടിലെത്തുന്ന കുട്ടി.

ഇന്നു കുട്ടി അമ്മയോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അമ്മ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. അമ്മയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ അറിയില്ല. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ ഇഷ്ടമുണ്ടാവുക. മറ്റുള്ളവരെ അംഗീകരിക്കാൻ ഇഷ്ടമുണ്ടാവുക. കുടുംബ ബന്ധങ്ങൾ തകരുക. ഇതൊക്കെ വൈകാരിക സാക്ഷരതയ്ക്കു അന്ത്യം വന്നതിന്റെ സൂചനകളാണ്.

നമ്മുടെ സംഘടനാ പാടവം വളർന്നപ്പോൾ അടിസ്ഥാന കുടുംബ ബന്ധങ്ങൾ തകർന്നു. വിവാഹം കഴിച്ചാലും ഭാര്യയും ഭാരതവും അധിക നേരം ഒന്നിച്ചിരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. മറ്റു കൂട്ടായ്മകളിലേക്ക് പോകാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. സമയം പുറത്തു ചെലവഴിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുക.

ചേർച്ചക്കു പകരം അസ്ഥിരതയുണ്ടാക്കുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങൾ.

ജിജ്ഞാസയും വാസനയും തമ്മിലുള്ള മത്സരം അനുവദിച്ചു കൊടുക്കുകയും എവിടെ ജിജ്ഞാസയെ വാസന മറികടക്കുന്നു,  എവിടെ മനുഷ്യന് ലോകെഷണ,  ദാരേഷണ, വിതേഷണ, മൂന്ന് ഏഷണങ്ങളെ ലോകത്തുള്ളൂ.. ഇവയുടെ  പേരിലെ വഴക്കുകൾ ഉള്ളൂ, വാക്കണങ്ങളും.

മാനവൻ ഏറ്റവും സമ്പന്നനാകുന്നത് സ്വയം നിർമിതമായ ഒരു ദാരിദ്ര്യത്തിൽ വെച്ചാണ്‌. ആവശ്യങ്ങളെ സ്വയം പരിമിതപ്പെടുത്തുകയും സ്വയം അച്ചടക്കമുള്ളവനായി തീരുകയും തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മാത്രം സമൂഹത്തിൽ നിന്നു എന്തെങ്കിലും ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് വ്യക്തി ആത്മീയമായി വികസിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ഭൗതികമായ ഒരു ദാരിദ്ര്യം അവൻ സ്വയം ഏറ്റു വാങ്ങുന്നതാണ്. ഭാരതം ഒരു കാലത്ത് ഏറ്റു വാങ്ങിയ ദാരിദ്ര്യം ജനിതകപരവും അതെ സമയം തന്നെ സ്വയം നിർമിതവുമാണ്. അക്കൂട്ടരിന്നും ദാരിദ്ര്യത്തിൽ തന്നെയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ അന്തരങ്ങമറിഞ്ഞു ഇന്ത്യക്ക് ആദ്ധ്യാൽമികവും ഭൗതികവുമായ എല്ലാം നൽകിയ പാരമ്പര്യം,ജനിതക പാരമ്പര്യം  ഇന്നും അതെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ തന്നെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. വ്യാസന്റെയും പരാശരന്റെയും പാരമ്പര്യം ഇന്നും അതിന്റെ ജനിതക പാരമ്പര്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ട് കൊണ്ട് സമീചീനമായ സത്യത്തിന്റെയും ശാന്തിയുടെയും ലോകങ്ങളിൽ ബൗദ്ധികമായും ആധ്യാൽമികമായും ഒരേ രൂപത്തിൽ ശാന്തിയോടുകൂടി ദാരിദ്ര്യത്തെ ഉൾക്കൊണ്ട് കൊണ്ട് ജീവിക്കുമായാണ്. ഒരടിപോലും അവിടെ മാറ്റം വരുത്താൻ ഒരു ഭരണം മാറ്റത്തിനും കഴിഞ്ഞിട്ടുമില്ല.

മറിച് അശാന്തരും അസ്വസ്ഥത ചിത്തരുമായവർ സമ്പത്തുകളുടയും സവര്ണതയുടെയും നടുക്ക് ഒക്കെയാണ് ഇന്നു കുടി കൊള്ളൂന്നത്.

വാസനാജാലങ്ങൾ ശക്തങ്ങളാണ്. വസാനിക്കനുസരിച്ചാണ് മനുഷ്യൻ പോകേണ്ടത്, പോവുകയും വേണം. വാസന തീർന്നു കിട്ടിയാൽ മാത്രമേ ശാന്തിയോടുകൂടി മനുഷ്യന് മടങ്ങാൻ കഴിയൂ. സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യമിതാണ്.

ഈ രഹസ്യം പറഞ്ഞു തരുന്ന വേദാന്ത ശാസ്ത്രമാണ് ശങ്കരന്റെ സൌന്ദര്യ ലഹരി, അഥവാ ശ്രീ വിദ്യ.

ഭാരതം ലോകത്തിൽ ആധ്യാൽമികവും ഭൗതികവുമായ വികാസത്തിന്നു വാസനയെയും ജിജ്ഞാസയെയും മാത്രം അവലംബിച്ചിട്ടുള്ള രാജ്യമാണ്.

ആദ്ധ്യാൽമികമായ വികസനത്തിന് ജിജ്ഞാസയും ഭൗതിക, കർമ രംഗങ്ങൾക്ക് വസാനയേയും.

വ്യക്‌തിയുടെ കർമം വാസനബദ്ധമാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയിലും അനന്ത കോടി വാസനകളാണ് ഉള്ളത്. പിതൃ പൈതാമഹ സംപ്രാപ്തമായി വന്നിരിക്കുന്ന വാസനകളും മാതൃ പാരമ്പര്യത്തിലൂടെ വന്നിരിക്കുന്ന വസനകളും ഏകത്ര കൂടിച്ചേരുന്ന ഒരു വേളയിലാണ് സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യമറിഞ്ഞുകൊണ്ടു ജീവൻ അതിൽ വന്നു ചേരുന്നത്. പരകായപ്രവേശ രൂപേണ ആ പിണ്ഡാണ്ഡത്തിൽ വന്നു ചേരുന്നത്. അങ്ങിനെ വന്നു ചേരുന്ന ജീവന് a ആവശ്യമായ ദാരിദ്ര്യം, അവശ്യമായ സുഖം ആവശ്യമായ സുഖം, അവശ്യമായ ധനം ഇതെല്ലാം പൂർവ നിശ്ചിതം തന്നെയാണ്. അതിലൂടെയെല്ലാം കടന്നു പോവുക തന്നെ വേണം. അതിനെയെല്ലാം വ്യക്തിപരമായി തരണം ചെയ്തെ മതിയാകൂ. അതെ സമയം താൻ ഏതൊന്നിൽ നിന്നാണോ, ഏതൊരു ഭൂതത്തിൽ നിന്നാണോ സംജാതമായത്, അതിനെ അറിയുവാനുള്ള ആഗ്രഹം, ജിജ്ഞാസ അവന്റെ കൂടപ്പിറപ്പുമാണ്. ജിജ്ഞാസ കൊണ്ട് ഗുരുവിനെ തെടുകയും, ഗുരുവാക്യങ്ങളെ അവലംബിക്കുകയും,ഗുരുസന്നിധിയെ പ്രാപിക്കുകയും അനന്ത പാരമ്പര്യ വെക്തക്കളായ ഗുരുക്കന്മാരുടെ പാദാന്തികത്തിൽ നിന്ന്‌ പഠിക്കുകയും, പഠിച്ചത് അതീതിബോധചരണ പ്രചരണ പ്രക്രിയയിലൂടെ അന്യനുമായി പങ്ക് വെക്കുകയും, അതിന്നിടയില് ശ്രവണ മനന നിദിധ്യാസനത്തിലൂടെ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുക ; അത് ജിജ്ഞാസയുടെ കാര്യമാണ്. ജിജ്ഞാസയും വാസനയും തമ്മിലുള്ള അനന്ത മത്സരത്തിലാണ് ലോകം.

ചിലപ്പോൾ വാസന ജയിക്കും,  ചിലപ്പോൾ ജിജ്ഞാസ ജയിക്കും. ചിലപ്പോൾ ജിജ്ഞാസയെ ബലി കഴിച്ചുകൊണ്ട് വാസനയുടെ അരുൾപ്പാടുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും.

സ്വാമി നിർമ്മലാന്ദ ഗിരി മഹാരാജിനെ അവലംബമാക്കിക്കൊണ്ടു എഴുതിയത്.

രാജീവദാമോധരൻ.

Jijñāsā is the desire to know.

Vasana is Passion. Passion is strong and barely controllable emotion.

Study is in two type.

1.Vaikarika saksharatha..based on or subject to modification.

2.Vaicharika Saksharata..ideological.